Nowości
zakopane hotele |
„Politycznie trudny dla Piłsudskiego i reprezentowanej przezeń poprzednio orientacji na mocarstwa centralne rok 1917 dla Sosnkowskiego oznacza przeskok od kariery dowódcy szczebla taktycznego do przedsionka „wielkiej polityki". Na polecenie Piłsudskiego obejmuje 11 kwietnia stanowisko jego zastępcy jako szefa Departamentu Wojskowego przy Tymczasowej Radzie Stanu. Nie zagrzeje tu jednak długo miejsca, gdyż dla Komendanta stawianie na konia niemieckiego, wykrwawionego pod Verdun, znajdującego się w obliczu konfrontacji z ostatnim, neutralnym dotąd mocarstwem — Stanami Zjednoczonymi, nie ma już sensu. Wyciągając wnioski z kryzysu przysięgowego, 22 lipca 1917 r. Niemcy aresztują Piłsudskiego oraz Sosnkowskiego. Ten ostatni przeżywa piętnastomiesięczną samotność w więzieniach w Gdańsku i Spandau, w cytadeli w Wesel, wreszcie — od września 1918 r. — w więzieniu najwyższego sądu wojskowego w Magdeburgu. Tu znajduje się także Piłsudski.
Okres między lipcem 1917 a listopadem 1918 r., szczególnie trudny dla Sosnkowskiego, w sensie politycznym zaowocował zwłaszcza dla Piłsudskiego. Pozwolił mu po wybuchu rewolucji w Niemczech, która 8 listopada 1918 r. przyniosła obu więźniom wolność, powrócić do kraju nie tylko bez piętna kolaboracji z mocarstwami centralnymi, lecz wręcz w aureoli niemalże męczennika sprawy narodowej.“(1)
Politycznie trudny dla Piłsudskiego
„Politycznie trudny dla Piłsudskiego i reprezentowanej przezeń poprzednio orientacji na mocarstwa centralne rok 1917 dla Sosnkowskiego oznacza przeskok od kariery dowódcy szczebla taktycznego do przedsionka „wielkiej polityki". Na polecenie Piłsudskiego obejmuje 11 kwietnia stanowisko jego zastępcy jako szefa Departamentu Wojskowego przy Tymczasowej Radzie Stanu. Nie zagrzeje tu jednak długo miejsca, gdyż dla Komendanta stawianie na konia niemieckiego, wykrwawionego pod Verdun, znajdującego się w obliczu konfrontacji z ostatnim, neutralnym dotąd mocarstwem — Stanami Zjednoczonymi, nie ma już sensu. Wyciągając wnioski z kryzysu przysięgowego, 22 lipca 1917 r. Niemcy aresztują Piłsudskiego oraz Sosnkowskiego. Ten ostatni przeżywa piętnastomiesięczną samotność w więzieniach w Gdańsku i Spandau, w cytadeli w Wesel, wreszcie — od września 1918 r. — w więzieniu najwyższego sądu wojskowego w Magdeburgu. Tu znajduje się także Piłsudski.
Okres między lipcem 1917 a listopadem 1918 r., szczególnie trudny dla Sosnkowskiego, w sensie politycznym zaowocował zwłaszcza dla Piłsudskiego. Pozwolił mu po wybuchu rewolucji w Niemczech, która 8 listopada 1918 r. przyniosła obu więźniom wolność, powrócić do kraju nie tylko bez piętna kolaboracji z mocarstwami centralnymi, lecz wręcz w aureoli niemalże męczennika sprawy narodowej.“(1)